Enhance The UK

Als deel van mijn dagelijkse routine bekijk ik de online versies van kranten zoals Het Nieuwsblad of Het Laatste Nieuws. Toen ik dit onlangs deed, kwam ik dit artikel tegen.

ETU

Bron: www.hetnieuwsblad.be/cnt/dmf20151101_01949172

In dit artikel ging het over mensen met een beperking en seksualiteit. Want hoewel dit vaak vergeten wordt, hebben ook mensen met een beperking nog nood aan seksualiteit in hun leven. Vanuit de maatschappij wordt hier eigenlijk weinig aandacht aan geschonken en heerst hier eigenlijk een taboe rond.

In Groot-Brittannië heeft de liefdadigheidsorganisatie ‘Enhance The UK’ een campagne opgezet om hier meer aandacht aan te schenken. Ze willen de maatschappij meer bewust maken van dit gegeven en willen ook de mensen met een beperking helpen met hun vragen en voldoende informeren.

Toen ik het filmpje keek, deed dit mij denken aan het filmpje ‘In My Language’. Sophie kan zelf niet verbaal communiceren, maar dat wilt niet zeggen dat ze daarom niets te zeggen heeft. Door een communicatie bord (eye gaze board) kan Sophie communiceren met haar zus en zij vertelt met haar stem het verhaal van Sophie. Ze geeft op deze manier, letterlijk en figuurlijk een stem aan haar zus. Op die manier brengt ze haar boodschap naar buiten.

De organisatie werkt ook volgens het principe van ‘nothing about us without us’. Ze gaan samen met de mensen die een beperking hebben de campagne aan om anderen hier meer bewust van te maken. Zij weten natuurlijk het beste hoe ze zich voelen en wat hun wensen zijn.

Ik vond dit een heel mooi initiatief en merkte dat ik daar inderdaad ook niet veel bij stil sta. In de zomervakantie werk ik in een centrum voor mensen met een beperking. Nu ik erover nadenk, gaat er bitter weinig aandacht uit naar seksualiteit en ik kwam voornamelijk op een negatieve manier in contact met dit thema. Zo kwam het wel vaker voor dat een gast (zowel man als vrouw) openbaar met zijn/haar hand in zijn/haar broek zat. Vaak werd dit dan afgebroken en soms werden de begeleiders hiervoor ook kwaad. Het is natuurlijk logisch dat de gasten dit niet openbaar mogen doen, maar in de meeste gevallen werd er ook niet met de gasten op een constructieve manier over gepraat of aan gewerkt, aangezien er vanuit werd gegaan dat ze hier mentaal niet sterk genoeg voor waren.
Op sommige momenten kwam het wel positief naar voor. Dan ging het over gasten die in een relatie waren. Er werd met hen over gesproken en ze werden geïnformeerd over wat er allemaal bij komt kijken. Maar zoals ik al zei, was dit vooral bij de gasten die mentaal sterker waren.

Als ik er zo op terug kijk vind ik dus dat ze ook in die centra nog iets kunnen leren over mensen met een beperking en seksualiteit. Een persoon heeft nu eenmaal nood aan seksualiteit en dit moet bespreekbaar gemaakt worden!

Ella Maria

Advertenties

Depressie anders bekeken

Het leven met een depressie is een huidig onderwerp waar nog heel wat taboe rond heerst. Deze foto’s trachten te breken met dit stigma en dit is een boodschap die me sterk aanspreekt. Het zijn zeer artistieke foto’s die mij precies een duister en droef gevoel bezorgen. Dit wordt nogmaals versterkt door het verhaal dat hierachter schuilt. De fotograaf Edward Honaker werd op 19 jarige leeftijd gediagnosticeerd met de stemmingsstoornis depressie. Kunst is voor hem een vorm van taal om zijn gevoelens en zijn lijden uit te drukken. Hij brengt schoonheid naar voor via foto’s van iets wat de maatschappij als lelijk, ongezond en abnormaal ziet.

Ik vind het een krachtig voorbeeld omdat hij probeert te breken met het heersende stigma rond het hebben van een depressie. De binding met de rest van de wereld bevindt zich in het feit dat hij anderen tracht te inspireren.
Meer dan 6 miljoen mensen kampen met depressieve gedachten in Amerika. Velen onder hen onderkennen hun symptomen uit angst voor het heersende stigma. Met als gevolg dat vele mensen minder de kans krijgen om te praten rond hun negatieve gevoelens. Hij wil de kijkers aanmoedigen om een gesprek rond stemmingsstoornissen op te nemen en anderen motiveren om op een acceptabelere manier om te gaan met personen met psychische problematieken. Ik vind het sterk om dergelijke zelfportretten te publiceren rond thema’s die niet vaak worden besproken of waarover mensen liever niet spreken zoals negatieve gedachten, angst, pijn, dood,… Het vergt volgens mij ook moed om je op zo’n manier te laten kennen aan de wereld en het heeft mij zeker een andere kijk op deze problematiek geboden.

edwardhonaker_photography-01-500x375c edwardhonaker_photography-11

Jezelf een spiegel voorhouden

Ik heb gemerkt dat ik de laatste tijd anders kijk naar de dingen sinds we deze blog zijn begonnen. Door het experiment van Silke kijk ik anders naar vrouwen met een hoofddoek. Ik ga niet meer direct de connectie maken met ‘Oei, zou die vrouw onderdrukt zijn van thuis uit?’. Hiervoor durfde ik wel eens in deze stereotiepe patronen denken. Wanneer ik nu een vrouw met een hoofddoek zie heb ik respect voor haar, op welke manier ze ook in het leven staat en om welke reden ze de hoofddoek draagt. Ik probeer zo weinig mogelijk vooroordelen te maken en conclusies te trekken op basis van haar uiterlijk.

b8ec29e2e137db39ea33ecb6f4141abc_1348226730_medium

Dit was ergens natuurlijk het doel van het sociaal experiment van Silke, maar daarnaast heeft dit ook nog iets anders teweeg gebracht bij mij. Ik heb gezien hoe mensen als buitenstaander reageren op iemand die ze niet kennen of alleen maar in een artikel in de krant of een interview op televisie gezien hebben. Mensen maken zo snel een oordeel over een persoon en die zijn of haar situatie, zonder dat ze eigenlijk weten wat erachter zit. En dit heb ik nu eens van de andere kant meegemaakt. Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik op een andere manier naar de dingen probeer te kijken. Zo heeft iedereen wel zijn oordeel over de kandidaten van K3 zoekt K3 en is de ene al liever gezien dan de andere. Maar ook BV’s die hun vrouw zouden hebben verlaten voor een andere BV passeren de revue. Waar ik vroeger zelf ook mijn oordeel zou gevormd hebben over deze kandidaten en over de BV’s, denk ik nu wel twee keer na.

Wat je ziet van mensen op televisie of in de krant, is maar een klein deel vaan het verhaal. Er gaat zoveel meer schuil achter de grote glimlach of zelfverzekerde opmerkingen van die meisjes in de televisieshow. Hetzelfde geldt voor een BV die bij zijn vrouw weg gaat, wie weet ging het al maanden slecht tussen dat koppel. Dit geldt natuurlijk ook in andere situaties dan diegene die ik hier aanhaal. In het algemeen probeer ik minder snel een oordeel te vellen over mensen die je niet of weinig kent. In die zin heeft deze opdracht mij wel al wat opgeleverd, want het spaart je tijd en moeite uit om je bezig te houden met het liefdesleven van iemand anders en de vraag of dat meisje nu arrogant is of voor haar doel wilt gaan…

Ella Maria

Het buitenbeentje triomfeert

“Iets bizars heeft vaak zoveel meer te bieden dan wat door iedereen als ‘normaal’ gebrandmerkt wordt.” Dit is de slagzin zoals de fotografe Clara Hanssens het zelf aanhaalt en het is net deze boodschap die me sterk aanspreekt. Het vormt de essentie van haar werk als ook van de disability studies. Er zit een zeer krachtige boodschap achter namelijk het proberen verwarren van het normale.

De reden waarom ik dit artikel naar voor breng, is omdat het mij confronteert met mijn eigen vooroordelen. De modellen hebben allemaal een speciale eigenschap en net dit maakt de foto’s zo aantrekkelijk voor mij. Maar indien ik het model zo op straat zou tegen komen, kan ik verzekeren dat ik toch grote ogen zou trekken of hen zelfs even zou nastaren. 642x999_58759826 642x999_58759813

Deze kunst vormt enkele dwarsverbindingen met disability studies. De fotografe legt heel goed de link uit: “Mijn modellen hebben allemaal iets excentrieks en daarom zet ik hen net af tegen een neutrale achtergrond als contrast. Dat werkt heel bevreemdend, omdat je ze eerder met een freakshow associeert. Maar tegelijk zet ik daarmee hun vormelijke schoonheid in de verf. Het sluit sterk aan bij de manier waarop Alain Platel te werk gaat. Beide trachten het ongewone in hun kunstwerk te laten triomferen op het normale. Men ziet schoonheid waarin anderen eerder een afkeer voor zouden hebben.
Platel tracht in zijn werk ook te shockeren en zoals ik al voor mezelf aanhield zijn het beelden die confronteren. Een andere dwarsverbinding is dat zowel Alain Platel als Clara Hanssens vertrekken vanuit de persoon en zijn of haar verhaal. Mensen hebben iets te vertellen en beide bouwen hun kunst hierop verder. Zowel model als fotograaf beïnvloeden het volledige kunstplaatje.
Co creatie komt dus aan te pas, zoals Clara Hanssens vertelt: “Alles vertrekt voor mij vanuit de interactie tussen fotograaf en model. Door dat intense contact merkte ik bijvoorbeeld hoe verfijnd dragqueens kunnen zijn en hoe zij hun lichaam als een kunstwerk aanwenden. Dat probeerde ik ook altijd naar mijn foto’s te vertalen.”  Opnieuw laat kunst me de vraag stellen ‘Hoe mooi kan lelijk toch wel niet zijn?’

“Beatrices’ winkelwagen”

Toen ik eventjes door de site van Het Laatste Nieuws scrollde, kwam ik dit artikel tegen. Niet de titel, maar het meisje haar lach was het eerste wat mijn aandacht trok. Zo een lieve, oprechte lach van een gelukkig kindje. Dat is wat ik dacht, en na het lezen van het artikel bleek dit ook zo te zijn. Maar het kindje lachte niet omdat ze een snoepje had gekregen of een cadeautje… Ze lachte omdat ze eindelijk met haar mama naar de winkel kon gaan.

Knipsel

Bron: hln.be

Iets wat voor ons zo normaal en alledaags lijkt, was voor dit kindje en haar mama niet zo gemakkelijk. Doordat het kindje verlamd is, kon ze niet rechtop zitten in de kinderzitjes van winkelkarretjes. Daarom nam haar mama haar mee in haar rolstoel. Met de rolstoel in de ene hand en een winkelmandje in de andere, was het voor de moeder niet gemakkelijk om haar boodschappen te doen. Ook voor Beatrice (het kindje) was het niet de fijne ervaring die de meeste kinderen hebben wanneer ze naar de supermarkt gaan.

De storemanager had Beatrice en haar mama al opgemerkt in de winkel en besloot hier iets aan te doen. Hij zorgde voor een speciale winkelkar op maat, zodat Beatrice en haar mama gemakkelijker konden winkelen. Ik vond dit zo een mooi initiatief en hoewel Beatrice niet kan praten, kan je het geluk van haar gezicht aflezen. Ik vind het super mooi dat mensen inzitten met anderen zonder dat ze er zelf iets voor terug willen krijgen.

Want het moeten niet altijd negatieve berichten over uitsluiting of discriminatie zijn, toch? 😉

Ella Maria

Mijn ervaring met jongeren met autisme.

Tijdens de lezing van Leni Van Goidsenhoven dacht ik terug aan een ervaring die ik opdeed tijdens mijn stage in het Buitengewoon Onderwijs. Zoals ik eerder al vermeld heb ik een blogpost, stond ik in een klas met leerlingen met autisme. Tijdens de lezing gaf Leni het voorbeeld van de blog ‘Tistje’ als manier van een man met autisme om zich te uiten. In de klas waar ik stond zag ik hier ook heel unieke voorbeelden van.

Ik merkte dat al deze jongens met veel in hun hoofd zaten, dat ze vanalles wilde vertellen maar dat dat jammer genoeg niet altijd even goed lukte. Daarom gebruikte zij creatieve manieren om hun gedachten, gevoelens, emoties, … die ze zo moeilijk onder woorden konden brengen te uiten. Een goed voorbeeld hiervan was T. Op een bepaalde moment was er in de klas een ruzie geweest. Aangezien ze maar met zes waren, was bijna iedereen betrokken. Het was voor mij als stagiair maar ook voor de andere leerkrachten heel moeilijk om met de jongens over dit conflict te spreken. T. kwam toen naar mij met een heel mooie tekening. Hij had elke leerling in de klas getekend, maar op een heel verschillende manier. Zo had de ene een geweer vast, de andere lachte vrolijk, … Toch hadden zij één ding gemeenschappelijk: ze zaten allemaal in hetzelfde vliegtuig. Ik vond dit heel mooi en sprekend. Hij kon op deze manier zijn wens communiceren om allemaal samen ergens voor te gaan. We hebben de tekening toen op het prikbord gehangen en op deze manier de samenhorigheid benadrukt. Deze manier van zich uiten was voor T. veel toegankelijker dan met woorden. Hij tekende graag en kon het ook goed, waardoor het hem op deze manier wel lukte zijn boodschap door te geven.2008-vliegtuigje%20met%20staart

Een ander voorbeeld was F. F. hield absoluut niet van de lessen ‘Hout’. Toen ze de opdracht kregen om een vliegtuig te maken, was hij dan ook absoluut niet gemotiveerd. Wanneer de leerkracht hem echter voorstelde iets te maken dat hij zelf graag zou willen, was hij meteen vertrokken. De week daarna had hij foto’s bij van een zwaar uit een videogame dat hij graag wilde namaken. We tekenden samen het ontwerp uit. Tot in het kleinste detail moest alles kloppen. Het was enorm fijn om te zijn hoe hij openbloeide en opeens veel liever naar de lessen ‘Hout’ kwam. F. uit hiermee heel goed zijn interesse voor dit onderwerp. Hierdoor kon hij iets maken dat echt ‘van hem’ was. Daarnaast leren we door het maken van zo’n uniek voorwerp, ook iets bij over zijn persoonlijkheid. We leerden dat hij ook een doorzetter kon zijn en veel creatief talent had.

Deze blogpost gaat eigenlijk ook terug naar mijn eerste bericht over differentiëren. F. is hier een zeer goed voorbeeld van. Door hem anders aan te pakken en zelf te laten kiezen wat hij graag wilde doen, slaagde de leerkracht erin hem opnieuw te betrekken bij het klasgebeuren. Hij had iets anders nodig dan de anderen, en door hem dat de geven liepen de dingen opeens veel beter. Dit toont aan hoe belangrijk kunnen differentiëren is en hoe het zowel voor de leerkracht als voor de leerling een voordeel kan zijn.

Julie.

10 gesluierde dagen in de media…

Het verhaal over mijn vriendin Silke en haar sociaal experiment konden jullie al eerder lezen op deze blog. Op het moment dat ik dit artikel schreef, was voor haar omgeving nog onbekend dat het om een experiment ging. Toen Silke uiteindelijk het filmpje op haar Facebook plaatste had ze dan ook nooit gedacht dat het zo een groot effect zou hebben. Maar een dag nadat ze het plaatste, kreeg ze bericht van De gazet van Antwerpen dat ze haar graag wilden interviewen over haar experiment. Enkele uren later kreeg ze ook van Het Nieuwsblad een bericht hierover. Dit was voor haar heel spannend en zonder dat ze het wist het begin van veel meer.

12

Bron: Gazet van Antwerpen

Maandag 12 oktober. Ik sta op het station te wachten en weet dat het artikel vandaag in de krant en online komt, dus ik kijk eventjes op de site van Het Nieuwsblad. Hoewel ik dacht dat het ergens onderaan tussen de kleinere artikelen zou staan, zag ik direct haar hoofd bovenaan de site staan. Ik las het artikel en stuurde haar een berichtje om te zeggen dat ik het gezien had. Op dat moment stuurde ze mij terug dat MNM haar had gebeld voor een interview. Niet veel later had ze ook Studio Brussel hiervoor aan de lijn en dit ging zo wat heel de dag door. Ze kreeg mails van Terzake die haar verhaal wilde gebruiken, ik zag haar verschijnen in het nieuws, op allerlei nieuws- en informatiesites en over heel mijn Facebook muur kwam ik gedurende de dag foto’s tegen van mijn  jeugdvriendin. Dit was best wel raar om te zien, maar ik was natuurlijk ook zeer trots!

Maar elke medaille heeft een keerzijde en naast veel positieve reacties, kwamen er natuurlijk ook veel negatieve reacties. Enkele voorbeelden:

“Godsdienst de ondergang van de wereld”

“Wie zich in de huidige situatie voordoet als een bekeerling(e) tot de Islam en gaat handelen als een moslim, doet er beter aan een degelijke hulpverlener op te zoeken… Dergelijke uitdagingen in huidige context vragen om genoemde reacties. Wat het Nieuwsblad hiermee wil bereiken, is triestig en gevatte “informatiegeving” onwaardig…”

“Gelukkig beginnen steeds meer mensen in te zien waar dit hoofddeksel voor staat. Een duivelse religie die homo’s van de daken gooit, vrouwen als minderwaardig aanziet, andersdenkenden dood wil, nog steeds kinderen uithuwelijkt en jonge meisjes besnijd. De hoofddoek staat voor dood en verderf, voor een kanker die zich langzaam maar zeker uitzaait in onze maatschappij. Ban, verbied, verdrijf en bestraf de duivelse islam, net zoals elke religie en sekte trouwens… Weet waar U achterstaat als U deze waanzin verdedigt!”

“De reacties zijn terecht, da geloof trekt gewoon op niks. Voor een stom geloof gans je leven laten beïnvloeden. Een geloof is gecreëerd door macht en misbruik, en de moslim gemeenschap is het ergste geloof op aarde dat racistisch is met machtsmisbruik en discriminatie.”

“Als ik een dag of tien met een hakenkruis op mijn voorhoofd rondloop, zal ik ook vrienden verliezen. niet geheel onterecht overigens. De hoofddoek valt samen met de extreme radicale interpretatie van de islam.”

En zo kan ik nog wel even door gaan… Als vriendin was het heel moeilijk om dit te lezen. Maar ook als ik er objectief naar probeerde te kijken, waren sommige reacties onzin. Mensen bevestigden eigenlijk net wat Silke wou aankaarten, dat men de islam gelijk stelt aan extremisme en dat men vaak negatief staat tegenover de islam, onder andere door de IS en dergelijke. Mensen vergelijken de islam met het nazisme en breken het volledig af. Ze scheren iedereen over dezelfde kam.

Iemand maakte hierover een opmerkelijke reactie:
“Als je iemand ziet lopen met een lange rok, hoog aangesloten kleren en een kruisje aan haar ketting, dan maak je waarschijnlijk de redenering dat ze Katholiek is. Ga je dan ook direct denken ‘ze zal wel een paar kinderen gaan verkrachten?’.”

Daarnaast had je ook andere, positieve reacties natuurlijk. Moslima meisjes die Silke bedankten omdat zij elke dag op die manier door het leven gaan en die blikken van mensen krijgen. Enkele van deze reacties:

“‘Lieve’ kleine Belg, waarom ben je toch zo BANG van mijn hoofddoekje? Ik beloof je, dat het je geen pijn gaat doen! Ik bedek mijn haar en niet mijn hersenen! Ik kan evenveel als jou en misschien zelfs nog veel meer dan jou! Kun je mij dan nu ook gewoon als mens zien? Want ook mijn bloed is rood hoor! ^^”

“Wat een topper! Moge Allah haar leiden naar de islaam.”

“Echt respect voor deze meisje. Dat zij opkomt voor de islam terwijl ze zich nog niet heeft bekeerd; Ik hoop dat zij verder de islam zal studeren en zien dat moslim zijn geen terreur is.”

“Goed gesproken meid moge allah je leiden inchallah”

“Wat een geweldig solidair mens”

“Gisteren dagje Brussel gedaan, niet evident als rolstoelgebruiker. 2x voor een moeilijke situatie gestaan voor mij: trappen.
Alle ‘brave burgers’ stapten mij mooi voorbij. De ‘trek uw plan mentaliteit’ weet je wel. 2x geholpen door allochtonen. Dank daarvoor! Iets later wou ik een wafel bestellen. Dat moet je toch proberen eens je in Brussel bent niet? Ook hier was de verkoper van vreemde origine toevallig. Toen ik hem het geld gaf om te betalen, weigerde hij dit onmiddellijk en glimlachte. M.a.w. het zijn niet allemaal terroristen en sommigen van de Facebook terroristen die je hier kan vinden zouden er beter een voorbeeld aan nemen.”

Het soort reacties was dus duidelijk verspreid, maar ik was versteld van hoeveel negatieve reacties er waren rond dit project! Zoveel mensen die dus duidelijk nog altijd de link leggen tussen IS en elke gelovige islam.

Ella Maria

‘Marriage should be between a spouse and a spouse, not a gender and a gender’ – Hendrik Hertzberg.

Naar aanleiding van het programma ‘Het Sterkste Netwerk’ op één, dacht ik afgelopen week verschillende keren na over het onderwerp homoseksualiteit. In het programma neemt Moora Vander Verken een kortfilm op waarin zij kust met een andere vrouw. De volgende dag luidde de kop van het krantenartikel in Het Laatste Nieuws als volgt: ‘Moora Vander Verken uit ‘Thuis’ kust erop los met vrouw.’. Meteen begonnen de reacties. Ze waren zeer uiteenlopend. De ene vond er absoluut niets mis mee en stelde dat dit hoort bij de moderne tijd waarin wij leven, de andere vond het een schande. Dit riep bij mij de vraag op: Hoe denk ik daar eigenlijk zelf over?

Voor mij persoonlijk maak het helemaal niets uit of iemand nu hetero, homoseksueel, lesbisch of biseksueel is. Ik ben op deze manier grootgebracht en wil dit later ook graag aan mijn eigen kinderen doorgeven. Volgens mij hoort dit onderwerp ook niet speciaal bij ‘onze moderne tijd’. Er waren altijd al mensen die op iemand van hetzelfde geslacht vielen. Alleen was het voor hen veel moeilijker of zelfs bijna onmogelijk om uit de kast te komen. Mijn ouders vertelden vroeger vaak verhalen over kennissen van hen die gewoonweg aan de deur gezet werden als ze dit thuis zouden durven vertellen. Vroeger moest iedereen gewoon met iemand van het andere geslacht trouwen en kinderen krijgen, punt. Ik denk dat dit jammer genoeg al heel veel gezinnen kapot heeft gemaakt, wanneer je later als volwassene toch moet toegeven nooit écht van je partner gehouden te hebben. Daarom en omwille van nog ontelbaar andere redenen, vind ik dat hat taboe rond dit onderwerp in onze samenleving moet verdwijnen. Ondanks mijn open houding ten aanzien van dit onderwerp, maak ik mij daar zelf ook nog steeds schuldig aan. Wanneer ik twee vrouwen hand in hand zie lopen of zoals in de film van Moora Van der Veken zie kussen, roept dit bij mij toch nog altijd een gevoel van verbazing en nieuwsgierigheid op. Gewoon doordat het in onze samenleving nog steeds als ‘ongewoon’ wordt gezien. Volkomen onterecht als je het mij vraagt maar toch vind ik het ergens in mezelf ook terug. Ik ben blij dat België op vlak van gelijke rechten voor holebi’s al vrij ver staat. Zo waren wij het tweede land ter wereld (na Nederland) dat het homohuwelijk goedkeurde. Want zoals de titel van dit artikel het stelt, het huwelijk moet iets zijn tussen twee geliefden. Dat is waar het huwelijk voor staat. Of dat nu twee mensen van hetzelfde geslacht zijn of niet, dat verandert daar voor mij niets aan.

prinses1

Vanwege dit gegeven, namelijk dat holebi zijn nog steeds een stuk als ‘abnormaal’ wordt gezien, vind ik initiatieven zoals bijvoorbeeld de Gay Parade en Mask’ara (een comedy-show gebracht door travestieten) heel goed. Op deze evenementen kunnen mensen echt een keer helemaal zichzelf zijn. Iedereen wordt op zo’n moment geconfronteerd met de discussie hierrond en velen gaan er eens bewust over nadenken. Het choqueert mensen en schudt ze wakker. Ik denk dat je deze initiatieven ook kan zien als een vorm van ‘self-advocacy’ van mensen met een andere geaardheid. Zij komen op voor hun rechten en tonen wie ze écht zijn. Ze krijgen letterlijk en figuurlijk een stem. En zoals onderstaande cartoon het heel mooi duidelijk maakt: wie is er nu eigenlijk het echte probleem in deze discussie?

IMG_5459 (2)

Julie.

Wie is de persoon met ‘special needs’?

Bij het lezen van de titel ‘Zakenman gooit gehandicapte in kanaal omdat hij per ongeluk zijn auto aanraakte’ was ik lichtjes geshockeerd. Mijn eerste gedachte was: “Dit kan niet waar zijn! Wie doet nu zoiets?”Ik moest dus ook het filmpje bekijken om effectief te zien of de titel wel klopt. Het filmpje is eerder onduidelijk maar als de omschrijving waar is, zegt dit meer dan genoeg. Dit voorval vind ik enorm on-respectvol. Ten eerste omdat je personen niet slaat ( al raken ze je auto al dan niet per ongeluk aan), laat staan ze nog in het water gooien ook!
Zelfs al was de man met het verkeerde been uit bed gestapt, is hij enorm gesteld op zijn wagen,… zoiets kan je gewoon niet goed praten. Ook vind ik het vreemd dat vele auto’s bij dit voorval staan maar niemand die actie onderneemt om de persoon te gaan helpen.
Opnieuw komt Disability studies hier sterk aan bod en ook is de lezing van Dan Goodley volgens mij heel toepasbaar. Hierbij wordt gedacht over wat en hoe het is om mens te zijn en hoe personen met een beperking deze invulling kunnen beïnvloeden. Binnen de Disability studies baseren we ons op een bepaald mensbeeld die samenhangt met waarden en mensenrechten, waarvan respect, menswaardigheid en veiligheid toch wel 3 belangrijke pijlers vormen. Deze 3 pijlers worden naar mijn mening toch fel overschreden in dit filmpje.

We kunnen onszelf al snel de vraag stellen naar wie in dit filmpje werkelijk de persoon is met ‘special needs’?

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2493417/2015/10/17/Zakenman-gooit-gehandicapte-in-kanaal-omdat-hij-per-ongeluk-zijn-auto-aanraakte.dhtml

Een beetje gay is okay?

Mijn jongste broer is nooit iemand van veel woorden geweest. Veel praten, ja, maar over heel serieuze zaken zwijgt hij het liefst, op enkele uitzonderingen na. Luisteren naar iemand anders die over serieuze dingen praat, dat doet hij dan weer met veel plezier. Hij heeft een enorme ‘feeling’ met mensen en die hun gevoelens. Hij ziet dat er iets scheelt, nog voor je iets gezegd hebt. Hij heeft een goed gevoel voor stijl, bijna enkel vrouwelijke vrienden en helpt iedereen met relatieadvies. We hadden het ergens dus al moeten weten, maar de avond dat hij uit de kast kwam, was iedereen even verschoten. Naar zijn gewoonte was dit met weinig woorden.

11924747_950466638358759_1505846367689779445_n

Bron: Barbapapa webwinkel

Op dat moment gaan er verschillende gedachten door je hoofd. ‘Ik ga geen schoonzus hebben.’, ‘Ik zal geen tante worden.’, ‘Hij zal het moeilijk hebben.´, … Je denkt aan zoveel dingen, maar dan vooral over hoe het niet zal zijn zoals je je voorgesteld had en ook over de moeilijkheden die hij zal tegenkomen in zijn leven. Je ziet verschillende doemsituaties voor je ogen voorbij gaan.

Ik heb nooit problemen gehad met mensen die homoseksueel zijn, maar wanneer het over je eigen broer gaat, slik je toch wel even. Je denkt na over ‘hoe moeilijk hij het gaat hebben in zijn leven’, welke obstakels en drempels hij gaat tegen komen, … Dit zijn de dingen die de eerste weken door mijn hoofd gingen. Maar tijd brengt raad en met de tijd wen je ook aan het idee. Je wordt je ervan bewust dat het niet allemaal zo moeilijk hoeft te gaan, dat wij hier in België van geluk mogen spreken op vlak van aanvaarding en dat hij zoveel gelukkiger is nu hij eindelijk zichzelf kan zijn. In vele landen staat men veel minder ver in het aanvaardingsproces dan dat wij hier in België staan. Bij ons is het ‘kerngezin’ minder en minder de norm en ook holebi gezinnen worden meer en meer aanvaard. Zoiets evolueert over de tijd en zal de komende jaren hopelijk nog evolueren!

En dat is wat het belangrijkste is. Mijn broer is eindelijk gelukkig, kan zichzelf zijn, aanvaardt zichzelf zoals hij is en ook wij aanvaarden hem en zien hem nog altijd even graag (of zelfs liever). Hij is open gebloeid en het leven lacht hem toe.

Ella Maria