‘In het land der blinden, is eenoog koning’

Zoals ik al vertelde in een ander artikel, kijk ik op een andere manier naar de dingen en denk ik soms al eens verder na over bepaalde zaken.

Zo stond in deze week in een vrij lange rij aan de toiletten in de Blandijn faculteit terwijl ik eigenlijk heel dringend naar de wc moest. Het ging heel traag vooruit en de deur van de wc voor mensen met een beperking stond wagenwijd open naar mij te lonken. Na enige twijfel stapte ik deze wc binnen.
Toen ik mijn handen wou wassen keek ik uit gewoonte recht voor mij uit. Ik verwachtte namelijk een spiegel voor mij te zien hangen, maar dit was niet helemaal het geval. De spiegel hing er wel, alleen hing deze lager, namelijk op de hoogte van mijn heupen. Op dat moment besefte ik ineens ook dat de lavabo lager was. Dit is natuurlijk heel logisch, want mensen met een rolstoel leven als het ware op een andere ooghoogte dan mensen die niet in een rolstoel zitten.

WC

Dit deed mij eigenlijk opnieuw reflecteren over wat wij als de norm zien. Het is pas op het moment dat je omgeving niet aangepast is op jou, dat je hierover begint na te denken. Want ik kon mezelf niet zien in deze lage spiegel en ik vond dit eerst raar. Hoe voel je u dan als je vaak geconfronteerd wordt met zaken die niet op jou zijn afgestemd? En dan heb ik het natuurlijk niet alleen over mensen die in een rolstoel zitten.

Dit deed mij eigenlijk een beetje denken aan het zinnetje ‘In het land der blinden, is eenoog koning.’ Want hoewel ik eigenlijk in deze context ‘beperkt’ was, zou dit voor een persoon in een rolstoel net ‘normaal’ zijn.

Ella Maria

Advertenties

Enhance The UK

Als deel van mijn dagelijkse routine bekijk ik de online versies van kranten zoals Het Nieuwsblad of Het Laatste Nieuws. Toen ik dit onlangs deed, kwam ik dit artikel tegen.

ETU

Bron: www.hetnieuwsblad.be/cnt/dmf20151101_01949172

In dit artikel ging het over mensen met een beperking en seksualiteit. Want hoewel dit vaak vergeten wordt, hebben ook mensen met een beperking nog nood aan seksualiteit in hun leven. Vanuit de maatschappij wordt hier eigenlijk weinig aandacht aan geschonken en heerst hier eigenlijk een taboe rond.

In Groot-Brittannië heeft de liefdadigheidsorganisatie ‘Enhance The UK’ een campagne opgezet om hier meer aandacht aan te schenken. Ze willen de maatschappij meer bewust maken van dit gegeven en willen ook de mensen met een beperking helpen met hun vragen en voldoende informeren.

Toen ik het filmpje keek, deed dit mij denken aan het filmpje ‘In My Language’. Sophie kan zelf niet verbaal communiceren, maar dat wilt niet zeggen dat ze daarom niets te zeggen heeft. Door een communicatie bord (eye gaze board) kan Sophie communiceren met haar zus en zij vertelt met haar stem het verhaal van Sophie. Ze geeft op deze manier, letterlijk en figuurlijk een stem aan haar zus. Op die manier brengt ze haar boodschap naar buiten.

De organisatie werkt ook volgens het principe van ‘nothing about us without us’. Ze gaan samen met de mensen die een beperking hebben de campagne aan om anderen hier meer bewust van te maken. Zij weten natuurlijk het beste hoe ze zich voelen en wat hun wensen zijn.

Ik vond dit een heel mooi initiatief en merkte dat ik daar inderdaad ook niet veel bij stil sta. In de zomervakantie werk ik in een centrum voor mensen met een beperking. Nu ik erover nadenk, gaat er bitter weinig aandacht uit naar seksualiteit en ik kwam voornamelijk op een negatieve manier in contact met dit thema. Zo kwam het wel vaker voor dat een gast (zowel man als vrouw) openbaar met zijn/haar hand in zijn/haar broek zat. Vaak werd dit dan afgebroken en soms werden de begeleiders hiervoor ook kwaad. Het is natuurlijk logisch dat de gasten dit niet openbaar mogen doen, maar in de meeste gevallen werd er ook niet met de gasten op een constructieve manier over gepraat of aan gewerkt, aangezien er vanuit werd gegaan dat ze hier mentaal niet sterk genoeg voor waren.
Op sommige momenten kwam het wel positief naar voor. Dan ging het over gasten die in een relatie waren. Er werd met hen over gesproken en ze werden geïnformeerd over wat er allemaal bij komt kijken. Maar zoals ik al zei, was dit vooral bij de gasten die mentaal sterker waren.

Als ik er zo op terug kijk vind ik dus dat ze ook in die centra nog iets kunnen leren over mensen met een beperking en seksualiteit. Een persoon heeft nu eenmaal nood aan seksualiteit en dit moet bespreekbaar gemaakt worden!

Ella Maria

Jezelf een spiegel voorhouden

Ik heb gemerkt dat ik de laatste tijd anders kijk naar de dingen sinds we deze blog zijn begonnen. Door het experiment van Silke kijk ik anders naar vrouwen met een hoofddoek. Ik ga niet meer direct de connectie maken met ‘Oei, zou die vrouw onderdrukt zijn van thuis uit?’. Hiervoor durfde ik wel eens in deze stereotiepe patronen denken. Wanneer ik nu een vrouw met een hoofddoek zie heb ik respect voor haar, op welke manier ze ook in het leven staat en om welke reden ze de hoofddoek draagt. Ik probeer zo weinig mogelijk vooroordelen te maken en conclusies te trekken op basis van haar uiterlijk.

b8ec29e2e137db39ea33ecb6f4141abc_1348226730_medium

Dit was ergens natuurlijk het doel van het sociaal experiment van Silke, maar daarnaast heeft dit ook nog iets anders teweeg gebracht bij mij. Ik heb gezien hoe mensen als buitenstaander reageren op iemand die ze niet kennen of alleen maar in een artikel in de krant of een interview op televisie gezien hebben. Mensen maken zo snel een oordeel over een persoon en die zijn of haar situatie, zonder dat ze eigenlijk weten wat erachter zit. En dit heb ik nu eens van de andere kant meegemaakt. Dit heeft er ook voor gezorgd dat ik op een andere manier naar de dingen probeer te kijken. Zo heeft iedereen wel zijn oordeel over de kandidaten van K3 zoekt K3 en is de ene al liever gezien dan de andere. Maar ook BV’s die hun vrouw zouden hebben verlaten voor een andere BV passeren de revue. Waar ik vroeger zelf ook mijn oordeel zou gevormd hebben over deze kandidaten en over de BV’s, denk ik nu wel twee keer na.

Wat je ziet van mensen op televisie of in de krant, is maar een klein deel vaan het verhaal. Er gaat zoveel meer schuil achter de grote glimlach of zelfverzekerde opmerkingen van die meisjes in de televisieshow. Hetzelfde geldt voor een BV die bij zijn vrouw weg gaat, wie weet ging het al maanden slecht tussen dat koppel. Dit geldt natuurlijk ook in andere situaties dan diegene die ik hier aanhaal. In het algemeen probeer ik minder snel een oordeel te vellen over mensen die je niet of weinig kent. In die zin heeft deze opdracht mij wel al wat opgeleverd, want het spaart je tijd en moeite uit om je bezig te houden met het liefdesleven van iemand anders en de vraag of dat meisje nu arrogant is of voor haar doel wilt gaan…

Ella Maria

“Beatrices’ winkelwagen”

Toen ik eventjes door de site van Het Laatste Nieuws scrollde, kwam ik dit artikel tegen. Niet de titel, maar het meisje haar lach was het eerste wat mijn aandacht trok. Zo een lieve, oprechte lach van een gelukkig kindje. Dat is wat ik dacht, en na het lezen van het artikel bleek dit ook zo te zijn. Maar het kindje lachte niet omdat ze een snoepje had gekregen of een cadeautje… Ze lachte omdat ze eindelijk met haar mama naar de winkel kon gaan.

Knipsel

Bron: hln.be

Iets wat voor ons zo normaal en alledaags lijkt, was voor dit kindje en haar mama niet zo gemakkelijk. Doordat het kindje verlamd is, kon ze niet rechtop zitten in de kinderzitjes van winkelkarretjes. Daarom nam haar mama haar mee in haar rolstoel. Met de rolstoel in de ene hand en een winkelmandje in de andere, was het voor de moeder niet gemakkelijk om haar boodschappen te doen. Ook voor Beatrice (het kindje) was het niet de fijne ervaring die de meeste kinderen hebben wanneer ze naar de supermarkt gaan.

De storemanager had Beatrice en haar mama al opgemerkt in de winkel en besloot hier iets aan te doen. Hij zorgde voor een speciale winkelkar op maat, zodat Beatrice en haar mama gemakkelijker konden winkelen. Ik vond dit zo een mooi initiatief en hoewel Beatrice niet kan praten, kan je het geluk van haar gezicht aflezen. Ik vind het super mooi dat mensen inzitten met anderen zonder dat ze er zelf iets voor terug willen krijgen.

Want het moeten niet altijd negatieve berichten over uitsluiting of discriminatie zijn, toch? 😉

Ella Maria

10 gesluierde dagen in de media…

Het verhaal over mijn vriendin Silke en haar sociaal experiment konden jullie al eerder lezen op deze blog. Op het moment dat ik dit artikel schreef, was voor haar omgeving nog onbekend dat het om een experiment ging. Toen Silke uiteindelijk het filmpje op haar Facebook plaatste had ze dan ook nooit gedacht dat het zo een groot effect zou hebben. Maar een dag nadat ze het plaatste, kreeg ze bericht van De gazet van Antwerpen dat ze haar graag wilden interviewen over haar experiment. Enkele uren later kreeg ze ook van Het Nieuwsblad een bericht hierover. Dit was voor haar heel spannend en zonder dat ze het wist het begin van veel meer.

12

Bron: Gazet van Antwerpen

Maandag 12 oktober. Ik sta op het station te wachten en weet dat het artikel vandaag in de krant en online komt, dus ik kijk eventjes op de site van Het Nieuwsblad. Hoewel ik dacht dat het ergens onderaan tussen de kleinere artikelen zou staan, zag ik direct haar hoofd bovenaan de site staan. Ik las het artikel en stuurde haar een berichtje om te zeggen dat ik het gezien had. Op dat moment stuurde ze mij terug dat MNM haar had gebeld voor een interview. Niet veel later had ze ook Studio Brussel hiervoor aan de lijn en dit ging zo wat heel de dag door. Ze kreeg mails van Terzake die haar verhaal wilde gebruiken, ik zag haar verschijnen in het nieuws, op allerlei nieuws- en informatiesites en over heel mijn Facebook muur kwam ik gedurende de dag foto’s tegen van mijn  jeugdvriendin. Dit was best wel raar om te zien, maar ik was natuurlijk ook zeer trots!

Maar elke medaille heeft een keerzijde en naast veel positieve reacties, kwamen er natuurlijk ook veel negatieve reacties. Enkele voorbeelden:

“Godsdienst de ondergang van de wereld”

“Wie zich in de huidige situatie voordoet als een bekeerling(e) tot de Islam en gaat handelen als een moslim, doet er beter aan een degelijke hulpverlener op te zoeken… Dergelijke uitdagingen in huidige context vragen om genoemde reacties. Wat het Nieuwsblad hiermee wil bereiken, is triestig en gevatte “informatiegeving” onwaardig…”

“Gelukkig beginnen steeds meer mensen in te zien waar dit hoofddeksel voor staat. Een duivelse religie die homo’s van de daken gooit, vrouwen als minderwaardig aanziet, andersdenkenden dood wil, nog steeds kinderen uithuwelijkt en jonge meisjes besnijd. De hoofddoek staat voor dood en verderf, voor een kanker die zich langzaam maar zeker uitzaait in onze maatschappij. Ban, verbied, verdrijf en bestraf de duivelse islam, net zoals elke religie en sekte trouwens… Weet waar U achterstaat als U deze waanzin verdedigt!”

“De reacties zijn terecht, da geloof trekt gewoon op niks. Voor een stom geloof gans je leven laten beïnvloeden. Een geloof is gecreëerd door macht en misbruik, en de moslim gemeenschap is het ergste geloof op aarde dat racistisch is met machtsmisbruik en discriminatie.”

“Als ik een dag of tien met een hakenkruis op mijn voorhoofd rondloop, zal ik ook vrienden verliezen. niet geheel onterecht overigens. De hoofddoek valt samen met de extreme radicale interpretatie van de islam.”

En zo kan ik nog wel even door gaan… Als vriendin was het heel moeilijk om dit te lezen. Maar ook als ik er objectief naar probeerde te kijken, waren sommige reacties onzin. Mensen bevestigden eigenlijk net wat Silke wou aankaarten, dat men de islam gelijk stelt aan extremisme en dat men vaak negatief staat tegenover de islam, onder andere door de IS en dergelijke. Mensen vergelijken de islam met het nazisme en breken het volledig af. Ze scheren iedereen over dezelfde kam.

Iemand maakte hierover een opmerkelijke reactie:
“Als je iemand ziet lopen met een lange rok, hoog aangesloten kleren en een kruisje aan haar ketting, dan maak je waarschijnlijk de redenering dat ze Katholiek is. Ga je dan ook direct denken ‘ze zal wel een paar kinderen gaan verkrachten?’.”

Daarnaast had je ook andere, positieve reacties natuurlijk. Moslima meisjes die Silke bedankten omdat zij elke dag op die manier door het leven gaan en die blikken van mensen krijgen. Enkele van deze reacties:

“‘Lieve’ kleine Belg, waarom ben je toch zo BANG van mijn hoofddoekje? Ik beloof je, dat het je geen pijn gaat doen! Ik bedek mijn haar en niet mijn hersenen! Ik kan evenveel als jou en misschien zelfs nog veel meer dan jou! Kun je mij dan nu ook gewoon als mens zien? Want ook mijn bloed is rood hoor! ^^”

“Wat een topper! Moge Allah haar leiden naar de islaam.”

“Echt respect voor deze meisje. Dat zij opkomt voor de islam terwijl ze zich nog niet heeft bekeerd; Ik hoop dat zij verder de islam zal studeren en zien dat moslim zijn geen terreur is.”

“Goed gesproken meid moge allah je leiden inchallah”

“Wat een geweldig solidair mens”

“Gisteren dagje Brussel gedaan, niet evident als rolstoelgebruiker. 2x voor een moeilijke situatie gestaan voor mij: trappen.
Alle ‘brave burgers’ stapten mij mooi voorbij. De ‘trek uw plan mentaliteit’ weet je wel. 2x geholpen door allochtonen. Dank daarvoor! Iets later wou ik een wafel bestellen. Dat moet je toch proberen eens je in Brussel bent niet? Ook hier was de verkoper van vreemde origine toevallig. Toen ik hem het geld gaf om te betalen, weigerde hij dit onmiddellijk en glimlachte. M.a.w. het zijn niet allemaal terroristen en sommigen van de Facebook terroristen die je hier kan vinden zouden er beter een voorbeeld aan nemen.”

Het soort reacties was dus duidelijk verspreid, maar ik was versteld van hoeveel negatieve reacties er waren rond dit project! Zoveel mensen die dus duidelijk nog altijd de link leggen tussen IS en elke gelovige islam.

Ella Maria

Een beetje gay is okay?

Mijn jongste broer is nooit iemand van veel woorden geweest. Veel praten, ja, maar over heel serieuze zaken zwijgt hij het liefst, op enkele uitzonderingen na. Luisteren naar iemand anders die over serieuze dingen praat, dat doet hij dan weer met veel plezier. Hij heeft een enorme ‘feeling’ met mensen en die hun gevoelens. Hij ziet dat er iets scheelt, nog voor je iets gezegd hebt. Hij heeft een goed gevoel voor stijl, bijna enkel vrouwelijke vrienden en helpt iedereen met relatieadvies. We hadden het ergens dus al moeten weten, maar de avond dat hij uit de kast kwam, was iedereen even verschoten. Naar zijn gewoonte was dit met weinig woorden.

11924747_950466638358759_1505846367689779445_n

Bron: Barbapapa webwinkel

Op dat moment gaan er verschillende gedachten door je hoofd. ‘Ik ga geen schoonzus hebben.’, ‘Ik zal geen tante worden.’, ‘Hij zal het moeilijk hebben.´, … Je denkt aan zoveel dingen, maar dan vooral over hoe het niet zal zijn zoals je je voorgesteld had en ook over de moeilijkheden die hij zal tegenkomen in zijn leven. Je ziet verschillende doemsituaties voor je ogen voorbij gaan.

Ik heb nooit problemen gehad met mensen die homoseksueel zijn, maar wanneer het over je eigen broer gaat, slik je toch wel even. Je denkt na over ‘hoe moeilijk hij het gaat hebben in zijn leven’, welke obstakels en drempels hij gaat tegen komen, … Dit zijn de dingen die de eerste weken door mijn hoofd gingen. Maar tijd brengt raad en met de tijd wen je ook aan het idee. Je wordt je ervan bewust dat het niet allemaal zo moeilijk hoeft te gaan, dat wij hier in België van geluk mogen spreken op vlak van aanvaarding en dat hij zoveel gelukkiger is nu hij eindelijk zichzelf kan zijn. In vele landen staat men veel minder ver in het aanvaardingsproces dan dat wij hier in België staan. Bij ons is het ‘kerngezin’ minder en minder de norm en ook holebi gezinnen worden meer en meer aanvaard. Zoiets evolueert over de tijd en zal de komende jaren hopelijk nog evolueren!

En dat is wat het belangrijkste is. Mijn broer is eindelijk gelukkig, kan zichzelf zijn, aanvaardt zichzelf zoals hij is en ook wij aanvaarden hem en zien hem nog altijd even graag (of zelfs liever). Hij is open gebloeid en het leven lacht hem toe.

Ella Maria

10 gesluierde dagen

Al 18 jaar zijn we bevriend, Silke en ik. Van in de kleine kleuterklas tot nu… We hebben elkaar altijd gesteund, door dik en dun, wat er ook gebeurde. Ongeveer tien jaar geleden verhuisde ze naar Antwerpen, maar ook dat kon ons niet tegenhouden. Silke is iemand die iedereen graag ziet. Of je nu een bleke of donkere huidskleur hebt, iedereen is welkom bij haar. En dat laat ze ook heel duidelijk merken, ook op sociale media. Ze wenst iedereen een fijne Eid mubarak, gaat de vluchtelingen helpen en staat open voor alles wat met iemand zijn geloof te maken heeft.

Tot ik een kleine week geleden het bericht kreeg van een vriend ‘wat er nu toch aan het gebeuren is met Silke…?’. Ik wist niet waar hij het over had, maar veronderstelde dat ik dat wel gauw te weten zou komen als ik eens door Facebook zou scrollen. En zo kwam ik haar tegen op mijn overzicht, met een nieuw profiel en met een profielfoto van haar met een hoofddoek. Ik was verrast en wist van niets. Vele vragen gingen door mijn hoofd. ‘Is ze bekeerd?’, ‘Heeft ze een islamitische jongen leren kennen?’, ‘Waarom zou ze hiervoor gekozen hebben?’, … Ik geef eerlijk toe dat ik eventjes geschrokken was. Maar nog geen seconde later besefte ik dat Silke nog altijd Silke zou zijn, welke keuze ze ook zou gemaakt hebben om welke reden dan ook. En ze zou nog altijd mijn beste vriendin zijn, ik zou haar steunen in haar keuze, want ik wist dat ik wel zou te horen krijgen waarom ze hiervoor gekozen heeft en dat zou oké zijn. Ik voelde mij schuldig dat ik eventjes de paniek reactie had, ook al duurde deze niet lang.

1

Bron: thesocietypages.org

Niet veel later stuurde ik haar een bericht om te vragen hoe het ging met haar. Ze antwoordde dat het niet zo goed ging. Ze was namelijk bezig met een sociaal experiment waarbij ze een maandlang een hoofddoek zou dragen en hierover een filmpje zou maken rond het thema ‘vooroordelen’, om daarna te tonen in haar bijles klasje. Ze filmde de reacties van vrienden en familie, maar had het zwaar onderschat. Vele mensen reageerden enorm negatief, vrienden waarvan ze dacht dat die haar zouden steunen keerden haar de rug toe. Mensen lieten haar gewoon vallen als een baksteen, want ‘Waarom kan ze niet gewoon normaal doen?’ en ‘Is die gek geworden ofzo?’. Ze had het zwaar en ging die maand niet volhouden, dus hield ze het op 10 dagen. Maar in die 10 dagen heeft ze veel zogenaamde ‘vrienden’ verloren, mensen die niet verder keken dan die hoofddoek op haar hoofd en mensen die bang waren dat ze naar Syrië zou gaan. Ik volgde haar experiment op de voet en ze hield mij regelmatig op de hoogte van de vorderingen. Ik was vaak verbauwereerd door de reacties.

Ook ik had mij dus even laten gaan door die paniek, de angst om haar te verliezen, maar ik ben tot inzicht gekomen dat dit niet nodig was. Anderen bleven bij hun standpunt en wilden niet meer met haar spreken zolang ze die ‘stomme doek’ op haar hoofd droeg.

Dit deed mij ergens wat denken aan de documentaire van Alain Platel. Mensen houden van harmonieuze bewegingen. Bewegingen die hiervan afwijken zijn niet aangenaam om naar te kijken. Dit kan je met deze situatie vergelijken. Een hoofddoek en de Islam wijken af van wat wij willen zien in onze maatschappij, daarom vinden wij het moeilijk om dit te aanvaarden.

Daarnaast hebben we ook gezien dat Platel heel sterk naar de persoon kijkt en hij gaat ervan uit dat elke persoon iets te vertellen heeft. Dit is naar mijn mening wat Silke wilde aankaarten. Kijk naar de persoonlijkheid van iemand, wat of wie zit er verborgen achter het uiterlijk verschijn? Iedereen heeft een verhaal en dit kan je niet kennen op basis van iemand zijn uiterlijk. Als je moeite doet, kan je iemand leren kennen.

Deze week is ze de confrontatie met hen aangegaan. Ze is bij hen gaan zitten en toen de meesten hun hoofd wegdraaiden, vroeg ze hen waarom ze zo reageerden, wat ze nu van haar vonden. Velen gaven hun uitgesproken mening. Maar toen Silke vertelde dat het over een experiment ging, probeerden ze haar ervan te overtuigen dat dit allemaal maar een mopje was, dat ze dit niet echt dachten. Uiteindelijk gingen ze zelf onderling de discussie aan wie wat net had gezegd, ze ontkenden hun reacties en waren blij ‘dat ze eindelijk terug normaal was en weer bij hen hoorde’. Waar ze de week daarvoor niet meer met hen mocht praten, was ze nu terug deel van de groep… Maar dat was buiten Silke gerekend, die met opgeheven hoofd van hen weg stapte en haar ergens anders neerzette.

Ze maakte een filmpje over dit alles en dit mag ik hier delen.

Het is dus niet omdat iemand met een hoofddoek rondloopt dat je deze persoon onmiddellijk moet afschrijven als een extremiste of een vrouw die onderdrukt wordt in een relatie of andere ideeën. Ook ik ga nu twee keer nadenken voor ik een te snelle conclusie maak over vrouwen met een hoofddoek, want ook ik was voor een kort moment schuldig aan deze gedachten.

Ella Maria

‘Happy birthday to your mommy’

Donderdag 1 oktober 2015,

we passeerden nog even bij ‘de Paki’, de kleine superette in het centrum van het dorp. Mijn vriend en schoonzus wilden nog een fles cava kopen voor mijn mama haar verjaardagsfeest die avond. Terwijl we naar de verschillende soorten cava stonden te kijken, passeerde er een man die tegen ons begon te praten. Aan zijn gebrabbel kon je duidelijk merken dat hij nogal beschonken was. Hij vroeg ons of we ons ‘een serieus stuk in ons kl*ten gingen zuipen’. Wij antwoordden hierop dat we dat niet van zin waren, hopend dat hiermee de conversatie op zijn einde liep. Maar de man had duidelijk zin om een praatje te slaan en brabbelde gezellig verder.

“Ge gaat het toch met klasse doen, of met Cara pilskes?”

“Nee hoor, met klasse natuurlijk”

“Ah, en met cava ofwa? Ik drink liever cava dan champagne.”

We lachten wat… We waren niet echt op ons gemak.

“En is het voor een speciale gelegenheid ofwa?”

“Ja, mijn mama is jarig”

“Aaaaah, zeg maar: ‘happy birthday to your mommy'”.

Al bij al wel een grappig gebeuren als je erop terugkijkt. Maar tegelijkertijd heeft het bij mij best wel wat gevoelens naar boven gebracht. Op het moment zelf voel je u eigenlijk niet echt op je gemak. Je hebt het liefst dat die man gewoon door stapt. En waarom eigenlijk? Wat doet hij eigenlijk mis door een praatje aan te gaan? Maar toch voel je je oncomfortabel op dat moment. Daarnaast kwam er voor mij bij dat die man eigenlijk wat op mijn nonkel leek. Mijn nonkel heeft problemen gehad met drank en drugs en dit haalde voor mij dan ook verschillende soorten gevoelens naar boven. Dit alles samen zet je aan het denken. Wat is er gebeurd in iemand zijn leven, dat hij de behoefte heeft om in zo een toestand rond te lopen? Wat is er gebeurd in mijn nonkel zijn leven? En wie ben jij om te zeggen: ‘ Dat zou mij niet overkomen hoor.’? Uiteindelijk zijn we allemaal menselijk en de ene zijn grens ligt misschien wat verder dan de andere.

Hoe je het ook draait of keert, het is een situatie die je liever uit de weg gaat en die in mijn geval vrij confronterend was. Ik had liever gehad dat die man gewoon was doorgelopen. En ook al weet ik dat die man ook recht heeft op zijn praatje, toch zal ik de volgende keer met hetzelfde oncomfortabele gevoel zitten. Al zal ik er nu misschien wat meer op proberen letten!

Ella Maria

Wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft ze?

c32285e5d469a50dd0b2a0e4ad0fa0da

Bron: someecards.com

‘Het bijhouden van een logboek.’ Dit kregen wij, vier studenten orthopedagogiek, als opdracht in kader van het vak Disability Studies aan de universiteit Gent. Over wat? Over gewone en bijzondere plaatsen met gewone en bijzondere verhalen. Of anders gezegd, gebeurtenissen in ons dagelijks leven die ons raken door het feit dat ze als ‘niet normaal’ worden gezien. Bij deze gaan wij de uitdaging aan om een blog bij te houden over onze ervaringen in de harde wereld van normaal moeten zijn.

Off we go!