Niet normaal

Wie is wel en niet normaal
als we zoveel van elkaar verschillen allemaal
Jij hebt vast ook iets speciaals

Advertenties

Meisje

Al vijf jaar lang sta ik met veel plezier elke zondag ochtend op om leiding te staan bij de scouts in ons dorp.

Vorig jaar was ik leiding bij de kabouters, dit zijn meisjes van het derde tot het vijfde leerjaar. In het begin van het jaar kregen wij een bijzondere vraag van een ouder. Ze vroeg of haar dochter ook niet kon komen naar de scouts op zondag, ze vertelde er wel bij dat haar dochter een beperking had. We moesten het van haar eens bespreken met de leidingsploeg en vervolgens iets laten weten.

Ikzelf was een grote voorstander om het meisje te laten meedraaien in de scouts. Mijn papa is directeur van een kleuter- en lager onderwijs en het meisje gaat bij hem naar het school. Ik kende dan ook van de verhalen van mijn papa wat de vele mogelijkheden waren van haar.

Als leidingsploeg hebben wij er eigenlijk niet lang bij stilgestaan en het meisje de kans gegeven. We waren met genoeg leiding om het meisje te kunnen ondersteunen waar het nodig was. We hebben ook met de ouders gepraat en afgesproken hoe we het gingen aanpakken. Zo lieten wij elke maandag weten wat ons programma was, zodat de ouders ook konden inschatten aan welke activiteiten ze kon deelnemen of niet.

Toen het meisje voor de eerste keer naar de scouts kwam zagen we echt pretlichtjes in haar ogen. Voor het eerst kon ze mee gaan spelen met haar vriendjes op de scouts. Ze had al jaren gehoord over hoe leuk de scouts wel was maar nooit de stap durven zeggen. Het maakte ons ook heel gelukkig om te zien hoeveel plezier ze wel niet had in de scouts.

De scouts was ook een plek voor haar om toch het onderste uit de kan te halen. Als we op weekend waren gingen we naar een speeltuintje wandelen. De wandeling was voor ons redelijk kort, maar voor haar een hele uitdaging. Toen we later vertelde aan haar ouders dat het wandelen heel goed ging, verschoten ze er wel van. Dit waren dingen die ze nog nooit had gedaan.

Ik ben blij dat we als scouts dit kind hebben omarmd. Maar dit laat mij dan ook weer verder nadenken over onze leden. Onze leden zijn vaak van dezelfde school , zelfde godsdienst, zelfde sociale economische afkomst. Er zit niet veel diversiteit in. Als scouts willen we ook echt openstaan voor leden die het thuis niet zo makkelijk hebben, die geloven in een andere God,.. Maar op één of andere manier spreken we deze leden toch niet aan.

Ergens vind ik dit heel jammer aangezien het ook voor deze kinderen een uitlaadklep kan zijn om naar de scouts te gaan. Om zich te amuseren met andere kinderen van hun leeftijd. Om ook daar dingen bij te leren maar ook hun grenzen te verleggen. Ik denk dat de kinderen die hier het meeste nood aan hebben vaak niet in een jeugdbeweging zitten. Misschien is die drempel toch weer iets te groot, misschien hebben ze geen weet van deze jeugdbewegingen of schrik voor het onbekende.

Door het meisje bij onze jeugdbeweging toe te laten zie ik wel dat de gedachte gang van sommige leiders is verandert. Vaak hebben we te veel schrik voor het onbekende en houden we de boot af. Maar af en toe moeten we eens een sprong wagen.

Pita avond

Dit jaar ben ik jinleiding bij onze scouts in het dorp. De jins gaan dit jaar op buitenlandskamp naar Polen. Om de prijs toch redelijk te houden organiseren we doorheen het jaar verschillende activiteiten. Hierbij vergeten we ook niet om ons gewoon af en toe ook te amuseren en niet alleen te werken.

De maand oktober was voor ons redelijk druk, het eerste weekend hadden we een jincafé georganiseerd,  hebben we een klopjacht gehouden met de jins, zijn we op leidingsweekend geweest en hebben we de maand afgesloten met een pita avond.

Bij onze evenementen proberen we zoveel mogelijk volk aan te trekken; buren, vrienden, familie, ouders van leden,oudleiding,… Een oudleiding van onze scouts werkt met mensen met een beperking en had aan ons gevraagd of ze een paar gasten mocht meenemen naar onze pita avond. Als leiding en jins vonden we dit een heel leuk idee!

Zo gezegd , zo gedaan. De oudleiding kwam met 9 personen pita eten bij onze pita avond. Op de avond zelf kregen we een telefoontje met de vraag of er nog een paar extra mensen mochten komen. Ineens wou iedereen van de leefgroep mee pita komen eten.

Ze kwam rond 17.15 aan met de eerste gasten.Om tot onze lokalen te komen moet je aan de straatkant nog een klein padje nemen naar achter waar onze lokalen gelegen zijn. We hadden er voor gezorgd dat de dubbeldeur open was zodat “de mannen” makkelijk met de rolstoel binnen konden en we hadden een tafel voorzien dicht bij de ingang. De eerste mannen kwamen aan en werden naar hun plaats gebracht. Toen vertrok ze terug om de rest van de groep mee te helpen uitladen uit de bus. Een halfuur later zat iedereen eindelijk aan tafel.

Ondertussen was ook het ander volk aan het binnenstromen. Deze groep kreeg natuurlijk veel aandacht van deze personen. Het is iets wat je niet snel te zien krijgt op een pita- , spaghetti- ,.. avond van een scoutsgroep. Het is een doelgroep dat vaak niet bereikt wordt.

Het brengen van de pita en het drinken naar deze tafel ging vlot. Voor sommige personen moest de pita klein gesneden worden met veel saus, de meeste dronken ook uit een rietje. De begeleiders hielpen de mannen verder met eten en aten af en toe zelf een stukje pita. Toen ze klaar waren om te vertrekken waren we ondertussen al makkelijk een uur verder. Het wegbrengen van de gasten duurde natuurlijk weer een halfuur. In kleine groepjes werden de mannen begeleid en gingen ze naar de bus.

We hebben heel veel positieve reacties gekregen op het feit dat ze aanwezig waren. Veel mensen vonden het leuk te zien dat dit natuurlijk ook kon!

Een dag later kregen we een mail van de oudleiding met de melding dat “de gasten” het echt goede pita vonden en enorm hebben genoten van de avond. Daar kunnen wij als leiding alleen maar gelukkig van worden.

Wat voor ons zo vanzelfsprekend lijkt is voor deze personen vaak niet het geval. De verplaatsing en het eten neemt bij hen veel meer tijd in beslag. We zagen ook wat voor een organisatie het vraagt aan de begeleiders om te kunnen komen naar deze avond. Ze moeten vroeg beginnen met het klaarmaken van ” de gasten” om te vertrekken, om ze naar de lokalen te brengen en te helpen met het eten. Ik heb dan ook alleen maar respect voor de begeleiders die zijn mee geweest, zij hebben er voor gezorgd dat ze eens uit de leefgroep weg waren.Voor deze gasten was het een heel avontuur en een hele plezante avond!

Say Yes

Deze zomervakantie ben ik als inclusiemoni meegeweest op een kazouvakantie in Massembre. Op deze manier kon dit jaar T.D. – een zestienjarige jongen met het syndroom van down – meegaan op een reguliere vakantie van 13-14 jarigen.

.01c83f36c6a6182ce2140f6741e60732c412130ba5

Paar weken geleden kregen we in onze faceboekgroep van deze vakantie een vraag van T.D. of we het filmpje ” Say Yes” niet wilden delen met iedereen. Dit hebben we dan natuurlijk met veel plezier ook gedaan. Hieronder kan je zelf het filmpje bekijken.

 

Het filmpje maakt duidelijk dat een simpel woord een groot verschil kan maken voor een persoon. Door “Ja” te zeggen op bepaalde vragen en wat extra inspanningen te doen kan je er voor zorgen dat deze kinderen, jongeren en volwassenen gewoon kunnen participeren in onze maatschappij.

Ik ben heel blij dat kazou “Ja” zegt op bepaalde vragen en een extra monitor meestuurt op vakantie zodat deze jongeren de vakantie kunnen doen die ze graag willen doen. Het maakte mij ook blij om te zien dat de andere kinderen T.D. opnamen in de groep alsof het niets was. Inclusie is voor mij een heel belangrijke waarde en probeer dit dan ook zoveel mogelijk te ondersteunen!

Ik zeg met heel veel plezier “JA” op inclusie!

 

 

Pleister op de wonde

Als peuter kon ik nog al eens hard tegen de grond vallen. Vaak was dit mijn eigen fout omdat ik nogal zotte kuren uithaalden. De ene keer was dit al eens ernstiger dan de andere keer. Al een geluk was er altijd wel iemand in de buurt die mij kon troosten en met veel zorg mijn wonde verzorgde. Op het einde kreeg ik vaak een pleister op mijn wonde. Dat de pleister mijn huidskleur had was vanzelfsprekend voor mij.

.BLOG

Ik had er eigenlijk zelf nooit echt bij stilgestaan tot ik vandaag een artikel las dat ik was tegengekomen op facebook. Een adoptievader heeft een pleister voor allé huidskleuren ontworpen. Toen zijn zoontje viel besefte hij dat de lichte pleisters afstaken op de donkere huid van zijn zoon. Daarom besloot hij om pleisters te ontwerpen in alle huidskleuren. Voor zijn zoon werd met de nieuwe pleisters al snel duidelijk voor wie ze bedoeld waren. Hij leerde zo ook dat ze net zo authentiek en mooi zijn als andere kinderen.

Dit artikel bracht een warm gevoel naar boven bij mij.  Zo zie je maar hoe een kleine aanpassing / uitvinding toch een wereld van verschil kan maken voor verschillende kinderen. Deze kinderen moeten vaak gedacht hebben waarom er geen pleisters waren met hun huidskleur. En als ze met deze vraag naar een persoon toe gingen had die waarschijnlijk geen antwoord klaar. Want kunnen we hier wel een antwoord op geven? Waarom is dit eigenlijk zo? Waarom hebben we vanaf begin geen pleisters gemaakt in verschillende kleuren?

Dingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn – een pleister in onze huidskleur, naar school gaan, muziek maken – zijn het voor andere mensen niet. Het is goed om af en toe hier bij stil te staan. Kleine aanpassingen kunnen een grote verandering in beweging brengen. Het kan een pleister op de wonde zijn.

If…

De laatste weken ben ik verkocht aan de serie “Desperate Housewives”. Elke avond na de les kijk ik trouw naar één of meerdere afleveringen. Het is mijn dagelijkse – 42 minuten je verstand op nul zetten- ontspanning. Het reilen en zeilen van deze huisvrouwen kent veel ups en downs. Gedurende de verschillende seizoenen zijn verschillende affaires geweest, moorden gepleegd, verschillende scheidingen,…

Voor dat ik het weet zit ik al aan seizoen zes. Ik begin het mezelf een beetje te beklagen aangezien er maar acht seizoenen zijn en het einde stilletjes aan in zicht komt. Toch kan ik het niet laten om nog snel de volgende aflevering op te zetten.

If…. is de perfecte titel voor de laatste aflevering dat ik heb gezien.  Nadat een vliegtuig is gecrasht in de wijk, begint iedereen zich vragen te stellen. Wat als? Wat als ik andere beslissingen had genomen? Wat als ik niet ziek was geworden? Wat als dat vliegtuig niet was neergestort? Wat als ik die dag thuis was gebleven?

Lynette is zwanger van een tweeling en komt in het ziekenhuis te weten dat één van de baby’s in gevaar is door haar opgelopen verwondingen. Ze moet onmiddellijk geopereerd worden. Op weg naar de operatietafel zie je haar in gedachten afdwalen. We gaan mee naar een ‘mogelijke’ toekomst waar ze te horen krijgt dat haar kind een handicap heeft.

We volgen tien minuten lang het leven van het kind van baby tot jongvolwassene. Het eerste fragment is een fragment waarbij Lynette bezig is met hamstringoefeningen bij het kind maar dit niet meer aankan. Ze kan er niet tegen dat haar kind huilt omdat het zoveel pijn heeft. Ze is ook gefrustreerd aangezien ze niet echt meer vooruitgang heeft gezien bij haar kind en ze vraagt zich af of dit wel allemaal helpt. De begeleidster vertelt dat ze zich niet mag focussen op wat de anderen kinderen kunnen omdat ze anders het niet kan volhouden. Ze moet kijken naar wat haar kind kan. Er ontstaat ook kort een ruzie tussen haar en haar man omdat ze het er moeilijk mee heeft. Haar man zegt dat ze zich moet focussen op de toekomst aangezien die er onvermijdelijk aankomt. Ze moet er alles aan doen om haar zoon te helpen want anders gaat ze later alleen maar spijt hebben omdat ze niet alles heeft geprobeerd.

Lynette staat af te wassen en haar zoon (die ondertussen gegroeid is tot 12 jarige jongen) komt thuis. Haar zoon vraagt haar om een sandwich te maken. Lynette zegt dat hij even moet wachten aangezien ze bezig is met de afwas. Haar zoon wordt woedend want hij wilt zijn sandwich meteen hebben. Lynette wordt kwaad en zegt dat hij zelf de sandwich kan maken. Ze zegt dat ze er op een bepaald moment niet meer gaat zijn voor hem en dat hij het dan ook zelf moet kunnen. We zien dat de jongen kwaad naar de ijskast loopt en met moeite een sandwich maakt. Maar dan zien we de grote lach op zijn gezicht omdat het gelukt is om zelf een sandwich te maken! Hij laat het zien aan zijn mama en die proeft me van de sandwich.

Het eindigt met de speech van de zoon op zijn diploma uitreiking:  ” De dokters dachten nooit dat ik mijn eerste dag ging overleven, laat staan een week. Ze dachten dat ik nooit zou kunnen wandelen en blind ging zijn. Wat heb ik die dokters goed liggen gehad”. Hij quote ook nog Ghandi: “kracht komt niet voort uit fysiek vermogen maar uit een onverzettelijke wil”.

Hoe dit in beeld gebracht is vind ik het mooie aan deze aflevering.We zien de ouders die het nieuws moeten verwerken , ouders die zich vragen stellen bij de toekomst van hun kind. We zien ook ouders die hun kind uitdagen en hem laten proberen om dingen zelf te doen. We zien hun frustraties bij de oefeningen die hun kind pijn doen maar waarvan ze wel weten dat het goed zou zijn voor de toekomst. En dit allemaal op slechts 10 minuten tijd.

We kunnen onze kennis omtrent mensen met een beperking niet baseren op enkel dit fragment. Want elk kind is uniek en elk kind heeft zijn eigen mogelijkheden en beperkingen. Dit is jammer genoeg een thema dat weinig aan bod komt in de media ondanks het feit dat het deel uitmaakt van onze realiteit. We weten ook allemaal dat de media een grote invloed heeft op onze percepties dus daarom is het ook belangrijk om dit juist in beeld te brengen! Zelf vind ik dat de schrijvers van “Desperate housewives” hier goed in geslaagd zijn. Ze hebben oog voor de verschillende thema’s in de samenleving. Ze zorgen er mee voor dat deze thema’s bespreekbaar zijn binnen de gezinnen en verspreid worden over verschillende mensen zonder dat het meteen als  ‘zwaar’ moet aanvoelen.

Desperate housewives mijn – ik zet voor 42 minuten mijn verstand op nul – ontspanning zorgde ervoor dat ik wel degelijk even moest pauzeren en deze blog moest schrijven.

If… ik nu nog eens een aflevering ging kijken?