Reflectie

Voor deze opdracht kwamen we in contact met enkele fundamentele uitgangspunten van Disability Studies, het orthopedagogisch werkveld, onze omgevingen en voornamelijk met onszelf. We gaan voornamelijk in op verschillende thema’s en hun belangen voor de samenleving en mensen. Eén van de hoofdthema’s is ‘sociale constructen’. Vragen als ‘Wat is normaal?’, ‘Wat is mooi zijn?’, ‘Wat is geluk?’,… vormen hier een duidelijk voorbeeld van. Er bestaat geen correct antwoord op deze vraag en iedereen geeft hiervoor een eigen invulling. Dit is vaak het geval bij onderwerpen die zich kaderen binnen Disability Studies. Eigenlijk is het overbodig om deze vragen te stellen. Wat als ‘normaal’ wordt gezien is geconstrueerd door de samenleving maar kan door elke persoon anders geïnterpreteerd worden. Door mensen als ‘normaal’ of ‘niet normaal’ te labelen creëren we uitsluiting. Dit hebben we aan de hand van onze blogberichten willen duidelijk maken.

Daarnaast kwam ook het thema mensenrechten aan bod. Ondanks het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een beperking zien we in het dagelijkse leven nog enkele valkuilen. De beginselen van participatie, autonomie, inclusie en gelijkheid van mensen zijn al mooi in theorie maar worden in de praktijk en het dagelijkse leven vaak in het nauw gedreven. Voorbeelden die hierbij aansluiten zijn de filmpjes ‘Put racism in the right place.’ en ‘Zakenman gooit gehandicapte in kanaal omdat hij per ongeluk zijn auto aanraakte’.

Een ander thema dat aan bod kwam, draaide rond de vragen ‘Wat is een Beperking ?’. Ons respect was al groot en is nogmaals toegenomen doorheen de jaren van onze studie. Personen met een beperking moeten sterk in hun schoenen staan binnen onze samenleving. Maar wat verstaan we onder een ‘beperking’? Het voorbeeld ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van ’t hele land?’ zet deze vraag voor even aan de kant.

Tijdens het invullen van deze opdracht, werden we steeds meer alert voor situaties die voor ons als confronterend werden ervaren. Het gaat dus niet enkel over het orthopedagogisch handelen maar ook over het blootleggen van structurele problemen. Het blootleggen van en inspelen op dergelijke structurele problemen biedt een meerwaarde voor de samenleving. Bijvoorbeeld de spiegel en de lavabo die lager hangen in de toiletten voor personen in een rolstoel. Ook de winkelwagen van Beatrice is een aanvulling voor het orthopedagogisch werkveld en de maatschappij.

Enkele thema’s sluiten zich nauw aan bij onze omgeving en onszelf. Het voorbeeld van het meisje dat enkele dagen gesluierd door het leven ging, de ervaringen met mensen die ons op ons ongemak doen voelen,… De opdracht doet dus niet enkel onze ogen open voor de actualiteit maar ook voor onze eigen leefwereld en welke plaats we hier in nemen. We zijn geshockeerd van wat mensen elkaar soms aan doen. Hierin klinkt de ethiek door. Het laatste thema dat we dus nog kunnen definiëren is de relationele ethiek.

Doorheen het maken van deze opdracht merkten wij allemaal dat we onze omgeving veel nauwlettender in de gaten gingen houden. We hadden aandacht voor dingen die we voordien misschien niet eens zouden zien gebeuren. Regelmatig gingen we hierover met elkaar in gesprek en leerden we van elkaars visie op de dingen. Bovendien gingen we onze omgeving ook anders bekijken en ondervonden we dat je mensen niet te snel mag beoordelen. Je weet immers nooit wat er achter het zichtbare gedrag van een persoon schuilgaat. Dit werd ons vooral duidelijk vanuit het blogbericht van Ella Maria over S. die als experiment gesluierd door het leven ging. Wij waren allemaal geschrokken van de reacties die zij kreeg en daar zijn we nog lang samen over blijven spreken. Het heeft ons wakker geschud en ons laten nadenken over de manier hoe wij kijken naar anderen. Alleen al het stellen van deze vraag zorgde ervoor dat we onze omgeving op een andere manier gingen bekijken. We hebben allemaal geschreven over dingen die ons ‘orthopedagogisch hart’ sneller doen slaan, die ons verbazen en doen nadenken. De verontwaardiging die wij hierbij voelen is vaak de drijfveer om erover te schrijven en is soms zelf letterlijk te lezen in onze blogberichten.

Daarnaast werd het doorheen de opdracht voor ons ook gemakkelijker om te schrijven over bepaalde zaken. We zagen op het einde dat we ruimer begonnen te denken. We vonden het zelf wel allemaal belangrijk om onze blogberichten te kaderen. Eens we begonnen met schrijven leek het alsof we soms niet meer konden stoppen. Dit zorgde er vaak wel voor dat een blogbericht veel groter uitviel dan dat we in onze gedachten hadden. Zoals eerder vermeld bespraken we ook deze berichten, niet alleen met elkaar maar ook met mensen uit onze omgeving. Dit zorgde soms voor boeiende discussies aan de eettafel, op de trein of op een avondje uit. Het was een opdracht dat ervoor zorgde dat we aandacht kregen voor bepaalde zaken die we anders snel over het hoofd zouden zien. Het zou een oefening zijn dat iedereen wel eens zou moeten maken omdat je dan pas merkt hoe groot het domein van Disability Studies is en hoe vaak bepaalde dingen voor ons zo vanzelfsprekend is, maar voor andere personen niet.

De volledige groep

Advertenties

Depressie anders bekeken

Het leven met een depressie is een huidig onderwerp waar nog heel wat taboe rond heerst. Deze foto’s trachten te breken met dit stigma en dit is een boodschap die me sterk aanspreekt. Het zijn zeer artistieke foto’s die mij precies een duister en droef gevoel bezorgen. Dit wordt nogmaals versterkt door het verhaal dat hierachter schuilt. De fotograaf Edward Honaker werd op 19 jarige leeftijd gediagnosticeerd met de stemmingsstoornis depressie. Kunst is voor hem een vorm van taal om zijn gevoelens en zijn lijden uit te drukken. Hij brengt schoonheid naar voor via foto’s van iets wat de maatschappij als lelijk, ongezond en abnormaal ziet.

Ik vind het een krachtig voorbeeld omdat hij probeert te breken met het heersende stigma rond het hebben van een depressie. De binding met de rest van de wereld bevindt zich in het feit dat hij anderen tracht te inspireren.
Meer dan 6 miljoen mensen kampen met depressieve gedachten in Amerika. Velen onder hen onderkennen hun symptomen uit angst voor het heersende stigma. Met als gevolg dat vele mensen minder de kans krijgen om te praten rond hun negatieve gevoelens. Hij wil de kijkers aanmoedigen om een gesprek rond stemmingsstoornissen op te nemen en anderen motiveren om op een acceptabelere manier om te gaan met personen met psychische problematieken. Ik vind het sterk om dergelijke zelfportretten te publiceren rond thema’s die niet vaak worden besproken of waarover mensen liever niet spreken zoals negatieve gedachten, angst, pijn, dood,… Het vergt volgens mij ook moed om je op zo’n manier te laten kennen aan de wereld en het heeft mij zeker een andere kijk op deze problematiek geboden.

edwardhonaker_photography-01-500x375c edwardhonaker_photography-11

Het buitenbeentje triomfeert

“Iets bizars heeft vaak zoveel meer te bieden dan wat door iedereen als ‘normaal’ gebrandmerkt wordt.” Dit is de slagzin zoals de fotografe Clara Hanssens het zelf aanhaalt en het is net deze boodschap die me sterk aanspreekt. Het vormt de essentie van haar werk als ook van de disability studies. Er zit een zeer krachtige boodschap achter namelijk het proberen verwarren van het normale.

De reden waarom ik dit artikel naar voor breng, is omdat het mij confronteert met mijn eigen vooroordelen. De modellen hebben allemaal een speciale eigenschap en net dit maakt de foto’s zo aantrekkelijk voor mij. Maar indien ik het model zo op straat zou tegen komen, kan ik verzekeren dat ik toch grote ogen zou trekken of hen zelfs even zou nastaren. 642x999_58759826 642x999_58759813

Deze kunst vormt enkele dwarsverbindingen met disability studies. De fotografe legt heel goed de link uit: “Mijn modellen hebben allemaal iets excentrieks en daarom zet ik hen net af tegen een neutrale achtergrond als contrast. Dat werkt heel bevreemdend, omdat je ze eerder met een freakshow associeert. Maar tegelijk zet ik daarmee hun vormelijke schoonheid in de verf. Het sluit sterk aan bij de manier waarop Alain Platel te werk gaat. Beide trachten het ongewone in hun kunstwerk te laten triomferen op het normale. Men ziet schoonheid waarin anderen eerder een afkeer voor zouden hebben.
Platel tracht in zijn werk ook te shockeren en zoals ik al voor mezelf aanhield zijn het beelden die confronteren. Een andere dwarsverbinding is dat zowel Alain Platel als Clara Hanssens vertrekken vanuit de persoon en zijn of haar verhaal. Mensen hebben iets te vertellen en beide bouwen hun kunst hierop verder. Zowel model als fotograaf beïnvloeden het volledige kunstplaatje.
Co creatie komt dus aan te pas, zoals Clara Hanssens vertelt: “Alles vertrekt voor mij vanuit de interactie tussen fotograaf en model. Door dat intense contact merkte ik bijvoorbeeld hoe verfijnd dragqueens kunnen zijn en hoe zij hun lichaam als een kunstwerk aanwenden. Dat probeerde ik ook altijd naar mijn foto’s te vertalen.”  Opnieuw laat kunst me de vraag stellen ‘Hoe mooi kan lelijk toch wel niet zijn?’

Wie is de persoon met ‘special needs’?

Bij het lezen van de titel ‘Zakenman gooit gehandicapte in kanaal omdat hij per ongeluk zijn auto aanraakte’ was ik lichtjes geshockeerd. Mijn eerste gedachte was: “Dit kan niet waar zijn! Wie doet nu zoiets?”Ik moest dus ook het filmpje bekijken om effectief te zien of de titel wel klopt. Het filmpje is eerder onduidelijk maar als de omschrijving waar is, zegt dit meer dan genoeg. Dit voorval vind ik enorm on-respectvol. Ten eerste omdat je personen niet slaat ( al raken ze je auto al dan niet per ongeluk aan), laat staan ze nog in het water gooien ook!
Zelfs al was de man met het verkeerde been uit bed gestapt, is hij enorm gesteld op zijn wagen,… zoiets kan je gewoon niet goed praten. Ook vind ik het vreemd dat vele auto’s bij dit voorval staan maar niemand die actie onderneemt om de persoon te gaan helpen.
Opnieuw komt Disability studies hier sterk aan bod en ook is de lezing van Dan Goodley volgens mij heel toepasbaar. Hierbij wordt gedacht over wat en hoe het is om mens te zijn en hoe personen met een beperking deze invulling kunnen beïnvloeden. Binnen de Disability studies baseren we ons op een bepaald mensbeeld die samenhangt met waarden en mensenrechten, waarvan respect, menswaardigheid en veiligheid toch wel 3 belangrijke pijlers vormen. Deze 3 pijlers worden naar mijn mening toch fel overschreden in dit filmpje.

We kunnen onszelf al snel de vraag stellen naar wie in dit filmpje werkelijk de persoon is met ‘special needs’?

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2493417/2015/10/17/Zakenman-gooit-gehandicapte-in-kanaal-omdat-hij-per-ongeluk-zijn-auto-aanraakte.dhtml

Wanneer word jij volwassen?

Vanuit de term disability kan je dis-able afleiden. Disable is het onmogelijk maken of uitschakelen. Vaak wordt dit in de theorie gelinkt aan personen met een handicap. Toch blijkt het ruimer te zijn dan enkel deze doelgroep. Dit weekend bijvoorbeeld. Tijdens mijn weekendwerk in de bakkerij, kwam mijn bazin naar me toe om haar hart te luchten. Ze had vernomen via het interim dat de wet rond contracten voor jobstudenten onder de 18 jaar zou zijn aangepast, waardoor één van de jobstudenten wellicht veel minder zou mogen werken. Daarbij kwamen nog enkele aanpassingen dat ze wellicht niet iedere dag zou mogen bedienen maar tewerk moet worden gesteld in de bakkerij.

Op zich lijkt het allemaal nog mee te vallen maar voor de studente in kwestie is dit eerder een groot onrecht. Ten eerste omdat ze zeer graag (en vaak) komt werken in de bakkerij en hiervoor ook zeer gemotiveerd is. Zelf koos ze voor het weekendwerk om dan meer vrije tijd te hebben in de grote vakantie.
Zelf heb ik wat moeite met bepaalde wetgevingen. Jongeren blijken gemotiveerd te zijn om te werken en dit wordt hen vaak uit de handen genomen (denk maar aan het maximum aantal dagen dat we mogen werken). Maar stel dat we ons nog aan de regels van de kunst houden en de 50 dagen werken, dan zit de kans er nog steeds in dat ouders extra worden belast omdat de jongere in kwestie mogelijks te veel geld verdient volgens de norm.
Het kwam al in enkele lessen aan bod en ik vond het hier wel toepasselijk dat jongeren wel rechten maar hebben maar zelf kunnen ze hierop nog geen beroep doen. Op dergelijke momenten stel ik mezelf de vraag wat het nut is van die leeftijdsgrens. Ik ben ondertussen al 21, en officieel ben ik al volwassen maar zo voel ik me totaal nog niet. Misschien redeneer ik al meer als een volwassene maar dat is dan ook wellicht door de ervaring. Als we steeds worden afgeschermd tot een bepaald moment om zelf beslissingen te maken, dan zullen we ook pas ‘zelfstandig’ beslissingen maken vanaf 18 jarige leeftijd.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van ’t hele land?

Het is toch het innerlijke dat telt?! Ondanks deze mooie woorden blijft het uiterlijk zijn stempel drukken. Zelf ben ik me er niet meer van bewust hoe vaak we hiermee worden geconfronteerd. Bij het zien van reclame borden, het openslaan van een tijdschrift, het lezen van de krant, het kijken naar tv,… Telkens staan ‘mooie’ mensen wel model voor een bepaald product of merk.
Mijn eerste gedachte bij het zien van dergelijke modellen is hoe zij vaak het ideaal afbeelden. Dit gevolgd door enerzijds een deuk in mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen of een boost om te sporten (die ik even rap verlies). Ieder type model moet voldoen aan enkele ‘ideale’ uiterlijke vereisten. Vaak vertaalt dit zich in mager, lang en jong zijn. Er heerst nog steeds een bepaald tokenism maar een positief lichaamsbeeld en diversiteit blijken een opkomende trend in de media. Meer en meer worden de standaardmaten, -leeftijd en –afkomst van de modellen overschreden. Laat het duidelijk zijn dat geen enkel model ieder lichaamstype kan voorstellen. Zoals Robin Lawley, plus-size model het stelt:

“I’m normal size, I wish we could all be known as models, rather than plus-size.”

Wat me aanspoorde tot het denken van wat ‘normale’ modellen zijn, was het artikel “Kinderen met Down stralen in modecampagne”. Een nieuwe champagne van de kinderwebshop Brandkinds werkte voor het eerst met kinderen met het Syndroom van down als model. Het artikel laat ons ook weten dat steeds meer mensen met het Syndroom van Down de show stelen in dergelijke campagnes en in de modewereld.

Zelf sta ik positief tegenover het feit dat er steeds meer diversiteit wordt verwerkt in de media. Ten eerste denk ik dat het positief is ten aanzien van het zelfbeeld en zelfvertrouwen van aardig wat mensen. Ten tweede verdienen de mensen die ook niet voldoen aan de ‘normale’ maten een gelijke kans om model te zijn en de show te stelen. En blijkbaar kent de modewereld heel wat voordelen met het voortbrengen van diversiteit.

Josefien