Reflectie

Voor deze opdracht kwamen we in contact met enkele fundamentele uitgangspunten van Disability Studies, het orthopedagogisch werkveld, onze omgevingen en voornamelijk met onszelf. We gaan voornamelijk in op verschillende thema’s en hun belangen voor de samenleving en mensen. Eén van de hoofdthema’s is ‘sociale constructen’. Vragen als ‘Wat is normaal?’, ‘Wat is mooi zijn?’, ‘Wat is geluk?’,… vormen hier een duidelijk voorbeeld van. Er bestaat geen correct antwoord op deze vraag en iedereen geeft hiervoor een eigen invulling. Dit is vaak het geval bij onderwerpen die zich kaderen binnen Disability Studies. Eigenlijk is het overbodig om deze vragen te stellen. Wat als ‘normaal’ wordt gezien is geconstrueerd door de samenleving maar kan door elke persoon anders geïnterpreteerd worden. Door mensen als ‘normaal’ of ‘niet normaal’ te labelen creëren we uitsluiting. Dit hebben we aan de hand van onze blogberichten willen duidelijk maken.

Daarnaast kwam ook het thema mensenrechten aan bod. Ondanks het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een beperking zien we in het dagelijkse leven nog enkele valkuilen. De beginselen van participatie, autonomie, inclusie en gelijkheid van mensen zijn al mooi in theorie maar worden in de praktijk en het dagelijkse leven vaak in het nauw gedreven. Voorbeelden die hierbij aansluiten zijn de filmpjes ‘Put racism in the right place.’ en ‘Zakenman gooit gehandicapte in kanaal omdat hij per ongeluk zijn auto aanraakte’.

Een ander thema dat aan bod kwam, draaide rond de vragen ‘Wat is een Beperking ?’. Ons respect was al groot en is nogmaals toegenomen doorheen de jaren van onze studie. Personen met een beperking moeten sterk in hun schoenen staan binnen onze samenleving. Maar wat verstaan we onder een ‘beperking’? Het voorbeeld ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van ’t hele land?’ zet deze vraag voor even aan de kant.

Tijdens het invullen van deze opdracht, werden we steeds meer alert voor situaties die voor ons als confronterend werden ervaren. Het gaat dus niet enkel over het orthopedagogisch handelen maar ook over het blootleggen van structurele problemen. Het blootleggen van en inspelen op dergelijke structurele problemen biedt een meerwaarde voor de samenleving. Bijvoorbeeld de spiegel en de lavabo die lager hangen in de toiletten voor personen in een rolstoel. Ook de winkelwagen van Beatrice is een aanvulling voor het orthopedagogisch werkveld en de maatschappij.

Enkele thema’s sluiten zich nauw aan bij onze omgeving en onszelf. Het voorbeeld van het meisje dat enkele dagen gesluierd door het leven ging, de ervaringen met mensen die ons op ons ongemak doen voelen,… De opdracht doet dus niet enkel onze ogen open voor de actualiteit maar ook voor onze eigen leefwereld en welke plaats we hier in nemen. We zijn geshockeerd van wat mensen elkaar soms aan doen. Hierin klinkt de ethiek door. Het laatste thema dat we dus nog kunnen definiëren is de relationele ethiek.

Doorheen het maken van deze opdracht merkten wij allemaal dat we onze omgeving veel nauwlettender in de gaten gingen houden. We hadden aandacht voor dingen die we voordien misschien niet eens zouden zien gebeuren. Regelmatig gingen we hierover met elkaar in gesprek en leerden we van elkaars visie op de dingen. Bovendien gingen we onze omgeving ook anders bekijken en ondervonden we dat je mensen niet te snel mag beoordelen. Je weet immers nooit wat er achter het zichtbare gedrag van een persoon schuilgaat. Dit werd ons vooral duidelijk vanuit het blogbericht van Ella Maria over S. die als experiment gesluierd door het leven ging. Wij waren allemaal geschrokken van de reacties die zij kreeg en daar zijn we nog lang samen over blijven spreken. Het heeft ons wakker geschud en ons laten nadenken over de manier hoe wij kijken naar anderen. Alleen al het stellen van deze vraag zorgde ervoor dat we onze omgeving op een andere manier gingen bekijken. We hebben allemaal geschreven over dingen die ons ‘orthopedagogisch hart’ sneller doen slaan, die ons verbazen en doen nadenken. De verontwaardiging die wij hierbij voelen is vaak de drijfveer om erover te schrijven en is soms zelf letterlijk te lezen in onze blogberichten.

Daarnaast werd het doorheen de opdracht voor ons ook gemakkelijker om te schrijven over bepaalde zaken. We zagen op het einde dat we ruimer begonnen te denken. We vonden het zelf wel allemaal belangrijk om onze blogberichten te kaderen. Eens we begonnen met schrijven leek het alsof we soms niet meer konden stoppen. Dit zorgde er vaak wel voor dat een blogbericht veel groter uitviel dan dat we in onze gedachten hadden. Zoals eerder vermeld bespraken we ook deze berichten, niet alleen met elkaar maar ook met mensen uit onze omgeving. Dit zorgde soms voor boeiende discussies aan de eettafel, op de trein of op een avondje uit. Het was een opdracht dat ervoor zorgde dat we aandacht kregen voor bepaalde zaken die we anders snel over het hoofd zouden zien. Het zou een oefening zijn dat iedereen wel eens zou moeten maken omdat je dan pas merkt hoe groot het domein van Disability Studies is en hoe vaak bepaalde dingen voor ons zo vanzelfsprekend is, maar voor andere personen niet.

De volledige groep

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s