Meisje

Al vijf jaar lang sta ik met veel plezier elke zondag ochtend op om leiding te staan bij de scouts in ons dorp.

Vorig jaar was ik leiding bij de kabouters, dit zijn meisjes van het derde tot het vijfde leerjaar. In het begin van het jaar kregen wij een bijzondere vraag van een ouder. Ze vroeg of haar dochter ook niet kon komen naar de scouts op zondag, ze vertelde er wel bij dat haar dochter een beperking had. We moesten het van haar eens bespreken met de leidingsploeg en vervolgens iets laten weten.

Ikzelf was een grote voorstander om het meisje te laten meedraaien in de scouts. Mijn papa is directeur van een kleuter- en lager onderwijs en het meisje gaat bij hem naar het school. Ik kende dan ook van de verhalen van mijn papa wat de vele mogelijkheden waren van haar.

Als leidingsploeg hebben wij er eigenlijk niet lang bij stilgestaan en het meisje de kans gegeven. We waren met genoeg leiding om het meisje te kunnen ondersteunen waar het nodig was. We hebben ook met de ouders gepraat en afgesproken hoe we het gingen aanpakken. Zo lieten wij elke maandag weten wat ons programma was, zodat de ouders ook konden inschatten aan welke activiteiten ze kon deelnemen of niet.

Toen het meisje voor de eerste keer naar de scouts kwam zagen we echt pretlichtjes in haar ogen. Voor het eerst kon ze mee gaan spelen met haar vriendjes op de scouts. Ze had al jaren gehoord over hoe leuk de scouts wel was maar nooit de stap durven zeggen. Het maakte ons ook heel gelukkig om te zien hoeveel plezier ze wel niet had in de scouts.

De scouts was ook een plek voor haar om toch het onderste uit de kan te halen. Als we op weekend waren gingen we naar een speeltuintje wandelen. De wandeling was voor ons redelijk kort, maar voor haar een hele uitdaging. Toen we later vertelde aan haar ouders dat het wandelen heel goed ging, verschoten ze er wel van. Dit waren dingen die ze nog nooit had gedaan.

Ik ben blij dat we als scouts dit kind hebben omarmd. Maar dit laat mij dan ook weer verder nadenken over onze leden. Onze leden zijn vaak van dezelfde school , zelfde godsdienst, zelfde sociale economische afkomst. Er zit niet veel diversiteit in. Als scouts willen we ook echt openstaan voor leden die het thuis niet zo makkelijk hebben, die geloven in een andere God,.. Maar op één of andere manier spreken we deze leden toch niet aan.

Ergens vind ik dit heel jammer aangezien het ook voor deze kinderen een uitlaadklep kan zijn om naar de scouts te gaan. Om zich te amuseren met andere kinderen van hun leeftijd. Om ook daar dingen bij te leren maar ook hun grenzen te verleggen. Ik denk dat de kinderen die hier het meeste nood aan hebben vaak niet in een jeugdbeweging zitten. Misschien is die drempel toch weer iets te groot, misschien hebben ze geen weet van deze jeugdbewegingen of schrik voor het onbekende.

Door het meisje bij onze jeugdbeweging toe te laten zie ik wel dat de gedachte gang van sommige leiders is verandert. Vaak hebben we te veel schrik voor het onbekende en houden we de boot af. Maar af en toe moeten we eens een sprong wagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s